J: Cześ Iwōna. Jŏ bych chciała, coby my pogŏdały ô familiji. W niykerych korkach, cosik my tam spōmniały, ale mało.
I: Ja. Jŏ pewnikiym wiym, co jŏ mōm chopa, a ôn mŏ babã. Baba i chop to żona i mąż.
J: Ja. Dyć. I terŏzki mŏcie dziecka, bajtle. To ône sōm…
I: Hmm… synem i córką. Synym i córkōm?
J: Synkym i cerōm. Nō, dobra, to gŏdej – takŏ standardowŏ na dzisioj familijŏ to…
I: To je baba i chop. I ôni majōm cerã i synka.
J: A co sōm baba i chop do tych dzieckōw?
I: Mama i tata.
J: Gŏdało sie kejś mamulka i tatulek.
I: Dobra, to jak sie mianujōm mamulka i tatulek ôd baby i chopa.
J: Do baby i chopa? Mamulka i tatulek ôd baby do jeji chopa to szwigermuter i szwigerfater, a zajś mamulka i tatulek ôd chopa do baby sōm tyż do nij szwigermuter i szwigerfater.
I: To jes tak: synek i cera, ôd nich mamulka i tatulek, co ôni sōm do siã baba i chop i ôni sōm tyż szwigermuter i szwigerfater. A co ôni sōm do tych dzieckōw?
J: Może być starka i starzik. Czasym tyż gŏdajōm ōma i ōpa. A jeszcze niykerzi gŏdajōm bez przikłŏd ōmama i ōpuś.
I: A co sōm do siã synek i cera? Siostra i brat?
J: Ja może tak być. Czynsto tyż sie gŏdŏ siora i bracik.
I: A siostra abo bracik ôd mamulki i ôd tatulka?
J: Wiysz, to nie ma żodnyj rōżnicy. Niy ma stryjōw i wujkōw ôsobno. Kożdy taki je ujek i ciotka. I ôd nich bajtle sōm do tych bajtli ôd naszyj baby i naszego chopa kuzyny.
I: Nō, to trochã lepij i trochã gorzij.
J: A czamu?
I: Nō, bo łatwij, bo mało, ale, ale…
J: Ale mynij bachrato?
I: Mhm.
J: Za to ôstało nōm sie bachracij w dzieckach ôd siostry i bracika, jak na nich wołajōm ta cyntralnŏ dō nŏs baba i chop. Może być siostrzyniec i brataniec, ale może tyż być synowiec. Fajne słowo, niy?
I: Nō, mie sie podobŏ.
J: To fajnie. To terŏzki ôsprawiej za rajōm ô swojij familiji i gŏdej tyż, jak sie mianujōm.
I: To za rajōm. Jŏ jes Iwōna. Mojigo chopa mianujōm Łukasz. Mōm dziecka. Dwóch synkōw. Jednymu gŏdajōm…, a drugigo mianujōm… Starka i starzik z mojij strōny, to znaczy ôdy mie to… i… A starkã i starzika ze strōny mojigo chopa, znaczy sie maulki i tatulka ôd mojigo chopa mianujōm sie i… Mōm ujka…, co je bracik ôd… Ôd ônego baba, co ji gŏdajōm… je ôd mojij mamulki???
J: Bratōwka.
I: I jeszcze jŏ mōm siostrã …, a ôd nij chop je ujek do mojich dziecek, a szwager dō mie?
J: I jeszcze mogymy pedzieć, co te ludzie, co trzimiōm nasze dziecka na krzest, to mogōm być kumoter i kumotra, ale czyńścij potek i potka.
I: I jeszcze mogymy pedzieć, co jŏ mōm dzisioj bōl gowy, bo tego niy idzie chyba spamiyntać.
J: Ale tako szkolŏrka jak Ty, zŏwdy dŏ radã! Pyrsk.
GRAMATYKA
W języku śląskim o wiele częściej występują przyimki i wyrażenia przyimkowe niż np. w języku polskim. Tam gdzie w języku polskim na oznaczenien dzierżawczości, przynależności mamy do czynienia z przydawką dopełniaczową, to w języku śląskim występuje przydawka przyimkowa:
córka Joli – cera ôd Jole
syn Basi – synek ôd Basie
córki Agnieszki – dziołchy ôd Agnysy
mama taty – mamulka ôd tatulka
