J: Świynta, Świynta i po Świyntach.
I: Gody, Gody i po Godach.
J: Ale fajnie, bo po Świyntach jeszcze miynsopust. I mogymy fest rojbrować.
I: Jola… a my niy sōm trochã za stare na rojbrowanie? Rojbrujōm chyba bajtle?
J: Zaôbycz ja, ale na miynsopust mogymy trochã i my. To taki czas w roku, co można czynsto fajrować i robić juble.
I: I kupować piykne szaty. I może nawet biżuterio.
J: Ôd czego zaczynōmy?
I: Piyrszy jes Sylwester?
J: Zilwester. Łazisz kajś?
I: Ja, mōm rada wielge juble we fajnyj restauracji.
J: A jŏ w dōma. Moja cera ze jeji chopym, a mojim ziyńciym, czynsto idōm na zal, to jŏ z mojim chopym siedzymy w dōma ze jejich cerōm, a naszōm wnuczkōm. Z ôkna ôglōndać mogymy fojerwerki. Ôna mŏ je fest rada.
I: A my potyn w miynsopust łażymy na juble i fajery w dōmach. I myślã sie zŏwdy, czy kecki na te juble mōm sie kupić duge czy krōtke.
J: A w jakich czujesz sie lepij?
I: W takich, coby moj chop mioł mie rŏd. Ha ha!
J: Iwōna, gryfnymu we wszyjskim gryfnie. A Twōj chop mŏ Cie rŏd w kożdyj ôblyczce! A Ty mŏsz go rada w ancugu?
I: A co to ancug?
J: Nō, wiysz. Jak w tym wicu ô chopie, co kupowoł we Warszawie i na pytanie przedŏwaczki, co to ancug, pedzioł, że szaket, westa i golŏty.
I: A już rozumiem. Przepraszōm. Rozumiã. Ancug to bydzie garnitur, szaket je jak żakiet, czyli pewnie marynarka, galŏty to wiym: spodnie, to westa tu musi być kamizelka.
J: Aleś to wymiarkowała! Brawo! Nazŏd do mojigo pytaniŏ. Mŏsz rada swojigo chopa w ancugu i z bindrym uwiōnzanym przi karku?
I: Ja. Chop w ancugu i z bindrym to je richtig chop. Ale muszã pedzieć, że mojigo chopa mōm zŏwdy rada.
J: A jak już sie kōńczy miynsopust, to sōm jeszcze take dwie okazyje do świyntowaniŏ, wiysz jake?
I: Ja. We ôstatni czwŏrtek miynsopustu je Tusty Czwŏrtek.
J: I dzisioj praje wszyjscy jedzōm wtedy kreple. Mŏsz rada kreple?
I: Acha. I niy złapiesz mie na tych kreplach. Bo znōm wic ô chopie, co we Warszawie chcioł kreple ze szlagzanōm, a kelner padŏ: „nie mamy tego”! A na to chop: „Jak to niy? Przed chwilōm żeś to wraziōł do szałfynstra”.
J: Wow! Super! Ôbejrzi sie, jaki ekōnōmiczny je ślōnski jynzyk: po polsku muszōm być dwa słowa „okno wystawowe”, a po ślōnsku styknie ino jedne „szałfynster”.
I: No, richtig.
J: A ôstatni dziyń na fajrowanie we miynsopuście?
I: Wiym, wiym. I lubiã! Znaczy, mōm rada. To ślydź! Można go powiesić u powały i o północy pogryzać.
J: Ja. Możesz sie go bajsnōńć ô pōłnocce, kej wisi u gipsdeki. I tak rozpocznōńć Wielgi Post, coby bez jor stracić wszyjske Godowe i miynsopustne kalorie. To bow sie.
I: I Ciebie tyż tego życzã. Abo lepij chyba winszujã.
LEKSYKA
Tę lekcję poświęciłyśmy nowej leksyce. Nie gramatyka organizowała naszą lekcję, tylko słownictwo. Uczyłyśmy się słów związanych z tradycjami karnawału – od sylwestra po Tłusty Czwartek i śledzia. Przypomniałyśmy też – jeden Ty i jeden ja – językowe dowcipy śląskie, czyli wice. One często pomagają zrozumieć i zapamiętać pewne informacje dotyczące Śląska, śląskich nazw, zwyczajów i obyczajów, a tych okres karnawału, czyli miynsopustu dostarcza aż nadto.
