J: Cześ! Alech sie pojadła ôstatni rŏz u Ciebie!
I: Rada żech. Ale dzisioj idymy do paradnyj izby.
J: Ale mogã ino na chwilã do kuchnie ôbrać sie jakoś szolkã na kafyj?
I: Niy, jŏ mōm dzisioj do Ciebie geszynk. Kupiyłach Ci tako gryfno szolkã z Twojim mianym.
J: Oo! To jakoś ôkazyjŏ?
I: Ajnfach. Ôboczyłach na sztandzie roztomajte szolki i na jednyj takij żōłtyj było nakszryfane na modro „Jola”. Toch pōmyślala, co bydzie do Ciebie zajś ta ślōnskŏ fana.
J: To jŏ Ci doprŏwdy dziynkujã. Je richtig gryfnŏ.
I: Czekej, idã Ci robić kafyj. Dalij czŏrny? Bez mlyka i cukru?
J: Ja. A wiysz, że kejś u mie w dōma szolki niy stoły na byfyju ani we byfyju, ino wisiały na takij szpecjalnyj rōmie.
I: U mojij starki tyż takŏ była. Siednij sie. Sam mŏsz zesel, a sam je szezlōng. Co mŏsz barzij rada.
J: U mie na szezlōngu kejś siedzioł kocik. Ale potyn wziyna go cera. A kaj je Twōj hamster?
I: Tam w klŏtce. Widzisz? Tam je… takŏ komoda… jak sie to mianuje?
J: Wertiko.
I: Tam je wertiko i na wiyrchu je ta klŏtka.
J: Ô, jaki fajny i jak gibko lŏtŏ!
I: A jake robi w nocy te…!
J: Larmo.
I: Ja. Bez dziyń je aji cicho, ale w nocy… Larmo to larmuje? Ja?
J: Acha! Ale piykny je tyn szrank, taki starodŏwny.
I: Jŏ mōm fest rada te zdrzadło w tym szranku.
J: Ja, to taki richtig istny szrank trzidrzwiowy. Terŏzki już takich niy ma.
I: Ôn je fest pakowny. W tym szranku mōm wszyjske swoje łachy. Ône abo leżōm, abo wiszōm na… na…
J: Pewnikym na jakichś wiyszŏdłach, ja? Do przikłŏdu szaty sie tak wiyszŏ. A co jeszcze?
Pamiyntosz te miana od oblyczek? Robiymy powtōrkã?
I: Ja ja. Tam sōm moje szaty, kecki i jakle. I ôd mojigo chopa hymdy. I na takich specjalnych, znaczy sie szpecjalnych wiyszadłach galŏty. A na pōłkach mōm roztōmajte rzeczy i w takij szuflŏdce fuzekle.
J: A mantle tyż tam trzimiesz?
I: Niy, na mantle mōm taki szpecjalny szrank we antryju. Na wiyrchu mantle, na dole strzewiki.
J: A mŏsz we antryju byfyj?
I: Niy, byfyj mōm w kuchni. A jak w antryju mōm szolka tyju, to jōm trzimiã w rynce, a niy stŏwiōm na byfyju.
GRAMATYKA
Bardzo często w języku na podstawie znanego czasownika można utworzyć czasownik za pomocą takiego czasownikowego sufiksu, przyrostka -ować: np. od larmo > larmować, blik > blikować, blynda > blyndować, blama > blamować.
