Korki ze śląskiego. Lekcja 41. W szkole, cz. 2.

I:  Witōm, witōm mojã rechtōrkã.
J: Cniło Ci sie za mnōm, szkolŏrko roztomiło?
I: Eeee, chyba niy wiym, coś pedziała…
J: Cnić sie to tęsknić.
I: A ja ja ja. Dyć. Za Tobōm i za korkami. Posuchałach sie tych podkastōw. I chyba moc zabyłach.
J: Nō tōż jadymy z tym koksym.
I: My ôstatni rŏz gŏdały ô szkole, ô szuli, ale my niy skōńczyły.
J: Bo my ôrŏz zaczły gŏdać ô słowach weleznacznych.
I: Weleznacznych?
J: Ja. Bo po polsku to sōm słowa bliskoznaczne, a blisko to po ślōnsku wele, tōż mogymy na nie gŏdać „weleznaczne”, pra?
I: Richtich. Pra. Mŏsz recht.
J: A coś Ty jeszcze chciała ôsprŏwiać ô szkole.
I: Nō, bo we rukzaku bajtle majōm ksiōnżki i hefty. To wiym. Ale kaj trzimiōm te dinksy do szkryfania, szkryflania?
J: Pamiyntej: szkryfaniŏ, szkryflaniŏ. To je te a pochylōne, co sie je gŏdŏ jak o.
I: Mhm! Prŏwda. Pamiyntōm. Uczyłaś mie ô tym. Okej. Ale kaj te dziecka to trzimiōm?
J: To sie kejś mianowało pynol abo fyjderbiksa. Ino to wtynczŏs były take drzewianne biksy. A dzisioj…
I: Dzisioj żŏdyn już niy mŏ takich. Drzewianne żŏdyn by niy chcioł.
J: Chociŏż to było fajne do małych bajtli, mōgło to być pomiyszkanie do Plastusia. Pamiyntŏsz jeszcze plastelinã?
I: Dyć. Nale terŏźniyjsze te…, nō, niych bydzie dalij: pynole, sōm szykowniejsze. Sōm leke, farbiste, z roztōmajtymi ôbrŏzkami ze filmōw abo z interneca.
J: To dobra, ôstawiōmy pynol. Niych mu bydzie. A co w tym pynolu? Ôkrōm Plastusia…
I: To jak je fyjderbiksa, to i fyjder może być?
J: Ja, nale tyż dzisioj to już niy je taki fyjder jak kejś. Kejś to trza było do tego fyjdra dŏwać tinta czynsto, a dzisioj to sōm czynścij take te, kulkowe. Gŏdōmy tyż filŏk.
I: Nale fyjder może być. I filŏk tyż. To za bydōm take słowa weleznaczne.
J: I jeszcze co?
I: Zŏwdy musi być blajsztift. I bōntsztifty.
J: Do blajsztiftōw i bōntsztiftōw zajś naôstrzik.
I: Kejś tyż były w szkole czŏrne… na ścianie…
J: Tabule. Na ônych sie szkryflało biołōm kryjdōm. A zmazać to szło szwamym.
I: Dzisioj już praje nikaj takich niy ma.
J: Dzisioj sōm biołe, szkryflŏ sie na ônych farbistymi kryklŏkami, a zmazuje takōm szpecjalnōm szmatkōm. To gŏdej tarŏzki Ty: dŏwnŏ tabula i terŏźniyjszŏ.
I: Dŏwnij czŏrnŏ tabula i biołŏ kryjda i szwam do zmazywaniŏ. Dzisioj biołŏ tabula, farbiste kryklŏki i szmatka do zmazywaniŏ.
J: Farby mogōm być roztōmajte, ale tabula na ścianie musi być, bez nij niy ma szkoły ani szule.